Hoe herensieraden bepalen hoe een man overkomt (vaderdag-cadeaugids)

Mijn grootvader bezat één ring en één horloge, en dat was het. De trouwring zat al zo lang om zijn vinger dat het vlees er een beetje omheen was gegroeid; afdoen ging niet meer, en hij zag de noodzaak ook niet. Het horloge kreeg hij bij zijn pensioen, droeg hij met de wijzerplaat aan de binnenkant van de pols, en hij keek er nooit naar tijdens een gesprek. Een hele generatie deed het zo: weinig, maar voor altijd. Mijn vader zit daar tussenin, een horloge, soms de zegelring die hij van zijn eigen vader overnam. Zijn zonen stapelen drie armbanden en houden ze om onder de douche. Drie generaties, drie totaal andere ideeën over wat een man aan zijn lijf hangt, en bijna niemand die het er ooit over heeft.

Op de begrafenis van mijn grootvader werd er trouwens stil onderhandeld over dat horloge. Niet hardop. Gewoon, je voelde het.

Maar goed. Dat is het rare aan sieraden bij mannen: we zien ze, we vormen er meteen een oordeel bij, en niemand benoemt het. Iemand geeft een hand, de mouw schuift terug, en in die seconde is er al iets beslist over zelfvertrouwen, smaak en de moeite die hij aan details neemt. Onderzoek noemt dat non-verbale communicatie. Op een familiefeest noem je het kijken.

Met Vaderdag in zicht is dat een bruikbare gedachte. Het juiste stuk staat goed, ja. Maar het kleurt vooral hoe je vader gezien wordt en hoe hij zichzelf terugziet op een doodgewone dinsdag voor de spiegel. Hieronder leest u wat zo'n stuk eigenlijk zegt, en hoe u iets kiest dat bij hém past in plaats van bij het beeld dat u van hem heeft.